Egzystencja w okresie starości staje się pod niektórymi względami prostsza. Ludzie w sile wieku skupiają się na wielu aspektach, które często odwracają ich uwagę od tego, co jest tu i teraz. Natomiast seniorzy koncentrują się w pierwszej kolejności na teraźniejszości. Głównym przedmiotem ich zainteresowania są zwłaszcza relacje z bliskimi, zdrowie oraz drobne przyjemności, jak na przykład ogródek, którym można się zajmować latem i na wiosnę. Dopiero niemożność zaspokojenia tych potrzeb wywołuje niezadowolenie i zaglądanie do przeszłości, która z aktualnej perspektywy wydaje się być o wiele bardziej kolorowa niż była w rzeczywistości.

Człowiek młody, który ma pracę, obowiązki, rodzinę itd., nieraz wraca myślami do czasu, gdy chodził do szkoły i mieszkał z rodzicami. Większość wspomnień zwykle jest pozytywna. Tęsknimy za czasem, kiedy wszystko było prostsze. Kiedy naszym problemem było niezrobione zadanie domowe albo nieposprzątany pokój. Spojrzenie to uzależnione jest w dużej mierze od problemów, których doświadcza się w chwili obecnej. Problemy te mogą dotyczyć znalezienia pracy, kłopotów z szefem, niskich zarobków, rosnących cen czy opłat za mieszkanie. Drugą przyjmowaną perspektywą są marzenia o przyszłej karierze, władzy, bogactwie itd. Starsi ludzie, mając przed sobą perspektywę końca, raczej rzadko planują zdobywanie kolejnych szczytów bądź realizowania marzeń.

Wszystko to składa się więc na dwie perspektywy: refleksji nad tym, co już było oraz teraźniejszości. Możliwość skoncentrowania się na obecnej sytuacji i zaspokojenie potrzeb relacji i bezpieczeństwa oraz drobnych przyjemności daje satysfakcję. Dzięki temu ich uwaga kieruje się w stronę szczegółów, w których są bardziej skłonni dostrzegać pozytywne cechy. W gruncie rzeczy, seniorzy mają większe predyspozycje do wychwytywania tego, co pozytywne. Priorytety osób starszych są zatem jasno sprecyzowane, co z kolei prowadzi do konsekwencji w podejmowanych działaniach, objawiającej się mniejszą podatnością na uleganie pokusom.

W aspekcie stricte biologicznym, sam w sobie proces starzenia najmocniej oddziałuje na przedni płat mózgu, odpowiedzialny za:

• koncentrację;
• rozwiązywanie problemów;
• planowanie.

Tymczasem współczesna nauka dowiodła, że odbieranie bodźców emocjonalnych słabnie wraz z upływem lat w niewielkim stopniu. Oprócz tego seniorzy częściej przejawiają symptomy, świadczące o bardziej nasilonym dostrzeganiu szczegółów mimiki ludzkiej twarzy, wyrażających radosne emocje. Jest to wynik badań przeprowadzony przez doktora Dereka Isaacowitza z Uniwestytetu Yale, który jest ekspertem w dziedzinie emocji. Przeprowadzone obserwacje, skłaniają więc do konkluzji, że informacje przetwarzane przez mózg są naturalnym regulatorem emocji, a co za tym idzie predestynuje osoby w starszym wieku do większego radzenia sobie np. ze stresem. Jeśliby wykorzystać ten potencjał, można byłoby w ten sposób radzić sobie z wieloma schorzeniami tak psychicznymi, jak i ściśle fizycznymi, gdyż nie od dziś wiadomo, że psychika i ciało oddziałują na siebie wzajemnie. Dowodem na to jest niesamowicie dobroczynny wpływ śmiechu na ludzki organizm, który w wielu wypadkach przyspiesza rekonwalescencję, a także zapobiega rozwojowi wielu chorób.