Faktem jest, że rehabilitacja jest nieodłącznym elementem leczenia, szczególnie w przypadku chorych w okresie rekonwalescencji po urazie czy operacji. Usprawnianie, które jest jej efektem, w dużym stopniu wpływa na organizm i stymuluje wiele procesów zdrowotnych. U osób starszych poważna choroba, uraz czy operacja zwykle prowadzą do ogólnego osłabienia, ograniczenia aktywności i ruchomości. Na stan zdrowia wpływ mają także naturalne procesy zachodzące w organizmie. Seniorzy mają bowiem znacznie obniżoną tzw. zdolność adaptacyjną organizmu – zapas sił witalnych zgromadzonych na bardziej obciążające dla zdrowia sytuacje. Przy ciężkiej chorobie lub urazie czy konieczności poddania się zabiegowi operacyjnemu, utrudnia to leczenie, a tym samym spowalnia powrót do zdrowia. Dlatego profesjonalnie prowadzona rehabilitacja i dzięki niej usprawnianie osób w podeszłym wieku są tak ważnym elementem leczenia i rekonwalescencji. Rehabilitacja ruchowa, fizjoterapia i fizykoterapia osób starszych zalecana jest pacjentom:
- z zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi kończyn i kręgosłupa,
- zespołami bólowymi kręgosłupa,
- po złamaniach i skręceniach kończyn i kręgosłupa bądź po zabiegach operacyjnych,
- z uszkodzeniami nerwów obwodowych,
- z chorobą Parkinsona i Alzheimera,
- po udarach mózgu, zawałach czy z chorobą niedokrwienną serca,
- z wszczepionymi endoprotezami stawu kolanowego lub biodrowego,
- po zabiegach artroskopii i po przeszczepach więzadeł,
- z zaawansowanym stadium stwardnienia rozsianego,
- z ograniczoną możliwością poruszania się.

Zarówno osoby starsze, jak i wszyscy inni pacjenci, przed rozpoczęciem rehabilitacji i zabiegów z zakresu fizykoterapii powinni udać się na wizytę do specjalisty, który nie tylko zapozna się z problemem z jakim zmaga się pacjent i przeprowadzi badanie, ale też rozpisze plan terapii i zabiegów fizjoterapeutycznych w oparciu o indywidualne potrzeby i oczekiwania.

Podstawowym celem rehabilitacji seniorów jest przede wszystkim doprowadzenie pacjenta do samodzielności i samowystarczalności. Za cel stawia się też osiągnięcie maksymalnego usprawnienia osoby starszej, a także zmniejszenie dyskomfortu i bólu w chorobie. Rehabilitację osób starszych można prowadzić codziennie w sposób ciągły lub w kilku seriach, można też prowadzić w wybrane do tygodnia (najlepiej minimum 2 razy w tygodniu). O częstotliwości zabiegów powinien decydować lekarz prowadzący. Trening seniora powinien być złożony głównie z ćwiczeń wzmacniających siłę mięśni i ćwiczeń rozciągających. Zabiegi muszą być przeprowadzane przez specjalistów znających zagadnienia z geriatrii, znających ograniczenia i możliwości osób starszych. Rehabilitację ruchową i fizjoterapię wspierają zabiegi fizykoterapeutyczne polegające na wykorzystywaniu w celach leczniczych naturalnych czynników takich jak promieniowanie UV, temperatura czy ultradźwięki. Zabiegi te wspierają ogólną wydolność organizmu, minimalizują ból, zwalczają stany zapalne, a także wspomagają pracę narządów wewnętrznych.

Rehabilitacja pozwala na odpowiednie odbudowywanie siły i przezwyciężanie niepełnosprawności. Należy mieć świadomość, że bezruch ma negatywny wpływ na zdrowie seniora. Osłabieniu ulega sprawność układu sercowo-naczyniowego oraz spada jego wydolność. Brak bodźców przy braku aktywności rodzi apatię, pogarsza nastrój. Powyższe negatywne procesy wynikają z samego ograniczenia aktywności ruchowej. Usprawnianie zapobiega ich postępowi, ale także przyspiesza dochodzenie do sprawności, zwłaszcza po zabiegach operacyjnych i urazach. Niezwykle istotne jest także uruchamianie kończyn po urazie, złamaniu czy endoprotezie stawu. Należy stopniowo powiększać zakres ruchu w stawach i stosować narastające obciążanie, by wzmacniać siłę mięśni.

Poza ćwiczeniami, bardzo ważna jest również terapia w kierunku nauki samodzielności i ćwiczenie konkretnych czynności przydatnych dla pacjenta. Takie podejście nazywa się rehabilitacją funkcjonalną. Biorąc pod uwagę możliwości pacjenta, jego potrzeby a nawet zainteresowania, ustala się określone i bardzo konkretne cele terapeutyczne. Może to być nauka chodzenia o kulach, trening wejścia po schodach czy przesadzania się z łóżka na wózek inwalidzki. Wbrew pozorom jest to trudne, bo nierzadko wymaga od fizjoterapeuty dużej kreatywności i zaangażowania. Ważnym, a często pomijanym elementem rehabilitacji jest ergoterapia, czyli trening czynności życia codziennego. Polega na ćwiczeniu samodzielnego ubierania się (szczególnie ważne po operacji wstawienia endoprotezy), radzenia sobie w toalecie czy przygotowywania posiłków.

Podczas diagnozowania stanu pacjenta, przez cały proces usprawniania, jak i w ocenie efektów terapii, należy precyzyjnie odnosić się do możliwości jego działania (funkcjonowania) w swoim środowisku oraz zaspokajania indywidualnych potrzeb. Nowoczesne podejście funkcjonalne wymaga oceny samodzielności pacjenta oraz możliwości wykonywania konkretnych czynności, które są dla niego ważne. Dla pacjenta istotna jest zdolność wykonania ważnych czynności życiowych, samodzielność, możliwość realizacji jego konkretnych potrzeb, np. czy może samodzielnie się ubrać, umyć, zjeść posiłek. Bardzo dobre efekty przynosi także stosowanie terapii zadaniowej, a więc wykonywanie konkretnych zadań (np. zapięcie guzika), a nie abstrakcyjnych ćwiczeń (np. zginania i prostowania palców). Pacjenci w starszym wieku muszą wyraźnie widzieć sens wykonywanych zadań ruchowych, dlatego istotne jest skoncentrowanie na usprawnianiu ruchowym, czyli treningu aktywizującym, a nie na fizykoterapii i masażu, które mogą stanowić dopełnienie procesu rehabilitacji.